ابوالقاسم فردوسی

ابولقاسم فردوسی با نام کامل ابوالقاسم حسن منصور بن محمد بن اسحاق شرف شاه طوسی، شاعر حماسه سرای ایرانی، در سال ۳۲۹ هجری قمری در روستای باژ از توابع طوس خراسان چشم به جهان گشود. حکیم سخن و حکیم طوس از القاب فردوسی بزرگ است. او تحصیل خود را در مکتب خانههای باژ و طوس آغاز کرد و سپس برای تکمیل آن راهی مدارس خراسان شد.

علاقه ی فردوسی به داستانها و افسانههای قهرمانان ایرانی از دوران نوجوانی آغاز شد. در آن دوران به خاطر شرایط مساعد مالی توانست وقت و هزینهی خود را صرف مطالعه، تحقیق و پژوهش کند. این علاقه تا جایی پیش رفت که فردوسی تصمیم به سرودن شاهنامه گرفت. شاهنامهای که سرودنش بیش از ۳۰ سال به طول انجامید. اوضاع مالی فردوسی در سالهای ابتدایی سرودن شاهنامه خوب بود اما در پایان، فقر کار را برای این شاعر بزرگ سخت کرده بود. پس از اتمام شاهنامه، فردوسی اثر ارزشمند خود را نزد سلطان محمود غزنوی برد تا در ازای زحمت ۳۰ سالهی خود هدیه ای از پادشاه بگیرد. اما با بیتوجهی پادشاه رو برو شد.

فردوسی که از بدقولی پادشاه ناراحت بود، مدتی را در سفر گذراند و در اواخر عمر به طوس بازگشت. شرایط زندگی برای این شاعر بزرگ به سختی میگذشت و سرانجام در اوضاع بد مالی از دنیا رفت. تاریخ دقیقی از وفات فردوسی در دست نیست اما بسیاری از منابع مرگ فردوسی را در سال ۴۱۶ هجری قمری ذکر کردهاند.بر اساس گفتههای تاریخی، فردوسی اثر دیگری به نام هجونامه دارد که آن را بعد از رانده شدن از دربار سلطان محمود سروده است. تعداد ابیات آن در حدود ۱۰۰ بیت ذکر شده است. اما عده ای از محققان این اثر را متعلق به فردوسی نمیدانند.